Hałas z ulicy w sypialni to problem, którego nie da się rozwiązać jedną decyzją. Największe znaczenie ma to, przez co dźwięk dostaje się do środka, a w bloku są to przede wszystkim okna, ściany zewnętrzne i kanały wentylacyjne. Zanim wydasz pieniądze na drogie materiały, sprawdź, gdzie faktycznie jest najsłabszy punkt. Przyłóż dłoń do ramy okna podczas ruchu ulicznego – jeśli czujesz drgania albo słyszysz świst przy uszczelce, wiesz, od czego zacząć.

Wymiana okien to najskuteczniejszy krok, ale tylko wtedy, gdy parametry są dobrane do konkretnego natężenia dźwięku. Zwykłe okna dwuszybowe niewiele tu zmienią. Potrzebujesz pakietu z szybą laminowaną i różną grubością tafli, bo identyczne szkła przenoszą podobne częstotliwości. Ramy muszą być osadzone na kilku warstwach uszczelnień, a montaż wykonany na tzw. ciepły parapet, żeby nie powstał mostek akustyczny. Warto przejrzeć nowoczesne okna dźwiękoszczelne i porównać konkretne współczynniki Rw, zamiast kierować się ogólnymi zapewnieniami sprzedawcy.

Same okna nie załatwią sprawy, jeśli ściana zewnętrzna ma szczeliny albo kanał wentylacyjny działa jak tuba. Sprawdź, czy w narożnikach nie ma pęknięć, a przy pionie wentylacyjnym zamontuj tłumik akustyczny lub kratkę z lamelem dźwiękochłonnym. Zasłony o dużej gramaturze i panele na ścianie pomagają w wyższych częstotliwościach, ale przy niskim, dudniącym basie od autobusów ich rola jest ograniczona. Wtedy liczy się dodatkowa warstwa izolacji na ścianie od strony ulicy, choć w bloku wiąże się to z zmniejszeniem powierzchni pokoju.

Kolejność działań ma znaczenie. Najpierw uszczelnij i wymień okna, potem zajmij się wentylacją, a na końcu ewentualną izolacją ścian. Taki układ pozwala uniknąć wydawania pieniędzy na rozwiązania, które nie dotykają źródła problemu. Jeśli mieszkasz na niższym piętrze, przy ruchliwej ulicy, sam montaż okien może obniżyć hałas o kilkanaście decybeli, co w praktyce oznacza wyraźną różnicę w nocy.